Tien rode jaren

De wereldrevolutie leek voor de deur te staan. Overal stond 'links' op het punt om de macht te grijpen. Ook in Nederland waren de verwachtingen hoog gespannen. Linkse radicalen, verspreid over talloze groepen, partijen, bonden, fracties, cellen en comités, bereidden zich voor op de grote omwenteling - die niet kwam. Voor velen veranderde de revolutionaire euforie in politieke frustratie. Maar voor anderen was het wegvallen van de hoge verwachtingen een bevrijding. Zonder topzware ideologieën werd het radicale activisme praktischer en doeltreffender. In Tien rode jaren onderzoekt Antoine Verbij waar dat revolutionaire elan van de jaren zeventig vandaan kwam, waar het op stukliep en hoe het van karakter veranderde. Hij sprak met communisten, trotskisten, maoïsten en anarchisten over hun motieven, hun hooggestemde idealen en hun onderlinge twisten. En hij sprak met feministen, milieuactivisten, vredesbewegers, krakers en antimilitaristen over hoe het na de teloorgang der ideologieën